صفحه نخست >> هنر تعداد نظرات: 0

نگاهي به فيلم «سيزده»؛ ناکام در نوآوري و سرشار از عصبانيت!

/ دومين اثر هومن سيدي همانند فيلم اولش فيلمي سرشار از عصبانيت و به شدت بدآموز است؛ فيلمي با تاثيرات مخرب و منفي براي نوجوانان که منجر به خلق يک «درام» مجنون شده است. مهمترين نکته درباره فيلم «سيزده» اين است که سيدي به شدت سعي کرده در دومين اثر سينمايي اش دست به خلق يک جغرافياي جديد بزند که در اين کار به شدت ناکام مانده است.

کد خبر: 3915

سينماپرس/ دومين اثر هومن سيدي همانند فيلم اولش فيلمي سرشار از عصبانيت و به شدت بدآموز است؛ فيلمي با تاثيرات مخرب و منفي براي نوجوانان که منجر به خلق يک «درام» مجنون شده است.
مهمترين نکته درباره فيلم «سيزده» اين است که سيدي به شدت سعي کرده در دومين اثر سينمايي اش دست به خلق يک جغرافياي جديد بزند که در اين کار به شدت ناکام مانده است. شخصيت هاي فيلم جديد سيدي همگي از دم مجنون و ديوانه اند و فيلم تنها به روابط ميان تعدادي ولگرد معلوم الحال مي پردازد که دليل آن تا انتهاي داستان براي مخاطب روشن نمي شود. از همين رو شخصيت هاي اين فيلم نمي توانند کاريزماي لازم را براي توجه مخاطب ايجاد کرده و به همين دليل بيننده نمي تواند درک درستي از رفتار، عادات و زندگي هرز آن ها داشته باشد.
سيدي در فيلم جديدش همچنان با آدم هايي درگير است که مخاطب هيچگونه شناختي از آن ها ندارد و در کوچه و خيابان هاي شهر اثري از آن ها نمي يابد اما فيلمساز به اصرار مي خواهد اکثريت قريب به اتفاق جامعه شهري را اينچنين زشت و زننده به تصوير بکشد. گويا ناهنجاري و بزهکاري براي فيلمساز يک افتخار محسوب مي شود که همواره مي خواهد آن را به زور به خورد مخاطبان بخت برگشته اي بدهد که به تماشاي فيلم او نشسته اند. الگو برداري نعل به نعل سيدي از فيلم هاي بيش از ۴ دهه قبل سينماي آمريکا و اروپا که علاقه وافري به نشان دادن جوانان لات و لاابالي حاشيه نشين شهري داشتند براي جوانان امروز جامعه ايران که در يک کشور اسلامي زيست کرده اند به شدت باور ناپذير و غير قابل بخشش است!
شخصيت هاي فيلم سيدي در جامعه ايراني اسلامي ما هيچگونه معادلي ندارند و حتي در پايين ترين و حاشيه اي ترين قشر فرهنگي، اقتصادي و رفاهي جامعه نيز ما شاهد حضور چنين افرادي که در جغرافياي خودساخته و ذهني فيلمساز رشد و نمو کرده اند نبوده ايم!
از سوي ديگر «سيزده» فيلمي به شدت خشن است و سيدي به زعم خود براي فضاسازي مناسب فيلمش دست به خلق تصاويري مشمئز کننده است که در نهايت اغراق به تصوير کشيده شده اند. معلوم نيست فيلمساز هنگام ساخت اين فيلم چه تصوري از مردم جامعه خود داشته که اينچنين وحشي در مورد همه آن ها نظر داده است. در اين فيلم همه ساديسم دارند و از بيماري هاي روحي گوناگون و خطرناکي رنج مي برند. آدم هاي «سيزده» همگي از خشونت لذت مي برند و شهوت نيز درون آن ها به شدت موج مي زند. تلفيق خشونت و شهوت در جديدترين اثر سيدي مادامي به اوج خود مي رسد که به فجيع ترين شکل ممکن در فيلم قتلي صورت مي گيرد و گويي فيلمساز با نشان دادن اين صحنه هاي ضد انساني خود را از لحاظ خشونت به شدت ارضا مي کند.
جالب آنکه فيلمساز در پايان روي تمامي گناه هاي گناهکاران در فيلمش چشم پوشي مي کند و در ميان بهت و حيرت همگاني خانواده بماني (شخصيت اصلي فيلم) را مقصر اصلي تمامي ماجراها قلمداد مي نمايد و به زعم خود مي خواهد مثلاْ معضل طلاق ميان والدين را به يکي از مباحث اصلي فيلمش مطرح نمايد، غافل از آنکه فيلم وي آنچنان در ترويج بزهکاري خبره عمل کرده و افراد معلوم الحال را در حد يک قديس بالا برده است که مخاطب ديگر توجهي به بحث مشکلات جامعه شناختي و روانشناختي نمي تواند داشته باشد.


کارگرداني سيدي نيز به شدت تاثير گرفته از سينماي اکسپرسيونيستي است و تصاوير فيلم به هيچ عنوان ايرانيزه نشده و از انسجام مستحکمي برخوردار نيستند. يکايک پلان هاي فيلم جديد سيدي گويي فقط براي اين خلق شده اند که براي مخاطب خود دست به جلوه گري بزنند غافل از آنکه اين تصاوير زيرکانه و زيبا نمي توانند براي مخاطب ايراني جذاب و قابل قبول باشند و هيچگونه کمکي در راستاي انتقال حس و همذات پنداري با مخاطب ندارند.
فرم فيلم سيدي به شدت از ادا و اطوارهاي سينماي غربي بهره جسته است، استاندارهاي لازم براي يک فيلم سينمايي خوب ايراني در کارگرداني اين فيلم لحاظ نشده است. از جمله آنکه نشان دادن تصاوير به صورت اسلوموشن، گرفتن نماهاي سربالا از زير پاي يک شخص،حاشيه هاي صوتي فراوان در فيلم و بسياري ديگر از موارد، تنها برخي از ادا و اصول ها و تقليدهاي اين فيلمساز از سينماي غرب است.
نويسنده: رضا مرتضوي

نظرات بینندگان

ارسال نظر