صفحه نخست >> فرهنگی تعداد نظرات: 0

کیوان کثیریان

ضرورت اکران فیلم خارجی در سینماهای ایران

محمدمهدی دادگو در سینما تهیه‌کننده خوشنام و بزرگی است. کارشناس آگاه و کاربلدی هم هست. او از تئوریسین‌های سینمای دهه ۶۰ بود که سینمادوستان از محصولات آن دوران در مجموع خاطره خوشی دارند. او حالا هم کارشناس خبره‌ای است اما یک ایراد عمده دارد؛ نگاهش به سینمای ایران همچنان نگاه حمایتی و گلخانه‌ای است. شاید سینمای ایران زمانی نیاز به حمایت‌های فراوان داشت تا بنیه‌اش قوی شود و بنای ساختمانش مهندسی ساز از آب درآید اما حالا اوضاع کاملاً فرق دارد. مخالفت شدید دادگو با اکران فیلم خارجی برایم قابل درک نیست. اساساً گمان می‌کنم یک آدرس اشتباه است.

کد خبر: 1743

محمدمهدی دادگو در سینما تهیه‌کننده خوشنام و بزرگی است. کارشناس آگاه و کاربلدی هم هست. او از تئوریسین‌های سینمای دهه ۶۰ بود که سینمادوستان از محصولات آن دوران در مجموع خاطره خوشی دارند. او حالا هم کارشناس خبره‌ای است اما یک ایراد عمده دارد؛ نگاهش به سینمای ایران همچنان نگاه حمایتی و گلخانه‌ای است. شاید سینمای ایران زمانی نیاز به حمایت‌های فراوان داشت تا بنیه‌اش قوی شود و بنای ساختمانش مهندسی ساز از آب درآید اما حالا اوضاع کاملاً فرق دارد. مخالفت شدید دادگو با اکران فیلم خارجی برایم قابل درک نیست. اساساً گمان می‌کنم یک آدرس اشتباه است.
مگر مشکل سینمای ایران در حال حاضر رقابت با فیلم خارجی است؟ این سینما حالا دیگر مشکلات بزرگتری دارد. یک فیلم صاحب مجوز از وزارت ارشاد مملکت، به سادگی از حق مسلم‌اش که اکران عمومی است باز می‌ماند. یک جوان نورسیده در یک نهاد با پسوند هنری نشسته و براحتی بالای دست وزیر ارشاد تصمیم می‌گیرد. مشکل سینما کارشکنی‌های علنی جمعی سیاست پیشه تحت لوای ارزش‌هاست. مشکل سینمای ایران شفاف نبودن معیارهای نظارتی است، مشخص نبودن مرجع تصمیم‌گیری است، بی‌توجهی به قانون است. مشکل، فقدان قاطعیت در تصمیم‌گیری مدیران فرهنگی است. مشکل، برخورد سیاسی و امنیتی با فرهنگ است، بی‌صاحبی و بی‌پناهی فرهنگ است. مشکل، رواج ملوک الطوایفی فرهنگی است. برخی فیلم‌های ارزشمند سینما توقیف می‌شوند و در مقابل، برخی فیلم‌های مبتدل با خیال راحت مجوز نمایش می‌گیرند. کسی کاری ندارد که فلان کاسبکار سینمایی، دارد به جای فیلم و کالای فرهنگی، زباله تحویل مردم می‌دهد. آن افراد نگران که اساساً فیلم نمی‌بینند آیا از محتوای برخی از این فیلم‌ها اطلاع دارند؟ آیا با دیدن آنها احساس توهین به مقدسات و اخلاقیات بهشان دست نمی‌دهد؟
در چنین فضایی، مخالفت با اکران فیلم خارجی به بهانه حمایت از سینمای ایران از آن حرف‌هاست. اتفاقاً در شرایط حاضر اکران فیلم خارجی از بهترین اتفاقاتی است که می‌تواند بیفتد. برخی فیلم‌های بی‌خاصیت و بنجل «باید» له شوند و در رقابت شکست بخورند. اگر مردم فیلم سرگرم‌کننده می‌خواهند و سینمای ایران نمی‌تواند خوراک مناسب جلویشان بگذارد، فیلم خارجی خوب ببینند. چه اشکالی دارد؟ مگر همین حالا داروخانه‌هایمان داروی خارجی در کنار مشابه ایرانی‌اش نمی‌فروشند؟ مگر در بسیاری حوزه‌های دیگر اجناس خارجی در کنار ایرانی عرضه نمی‌شود؟ از چه می‌ترسیم؟ مخاطب امروز سینما باهوش‌تر از چیزی است که گمان می‌کنیم. اگر سینمای ایران نمی‌تواند کیفیت محصولاتش را به نوع مرغوب آن نزدیک کند محکوم است به شکست. این قانون رقابت است، اسمش ایده آل‌گرایی نیست. چرا یکی از حقوق مردم را که برخورداری از حق انتخاب است نادیده می‌گیریم. حق مردم، دیدن فیلم خوب روی پرده است؛ چه ایرانی و چه خارجی. مگر کسی توانسته جلوی بازار غیر رسمی دی‌وی‌دی فیلم روز خارجی را بگیرد؟ مردم دارند براحتی فیلم‌های روز دنیا را در خانه هایشان می‌بینند، چرا روی پرده نبینند؟ تجربه نشان داده اکران فیلم خوب خارجی نه تنها به فیلم خوب ایرانی لطمه نمی‌زند، بلکه فروش را تقویت هم می‌کند.
سینمای ایران محکوم به رقابت است. شاید رقابت با فیلم خارجی باعث شود این خاطرجمعی مضر و این حاشیه امنیت بیجا در سینمای بدنه جایش را به پویایی، تلاش، خلاقیت، جذابیت و ارتقای کیفیت بدهد. جالب است آنها که با کپی کردن فیلم‌های دست چندم خارجی، به نام جیب مبارک فیلم مبتذل می‌سازند، مهم‌ترین مخالفان اکران فیلم خارجی اند. به همه سیاست‌های دهه ۶۰ می‌تازند ولی همین یک فقره را تأیید می‌کنند!
سینمای ایران اگر مشکلات اصلی‌اش که برشمردم مرتفع نشود، خودبه‌خود نابود خواهد شد، چه با اکران فیلم خارجی و چه بی‌آن. لااقل اکران فیلم خارجی، حق انتخاب مردم را احیا می‌کند و به‌یقین بسیاری از مخاطبان که با بخش بی ارزش سینمای ایران میانه‌ای ندارند، پایشان به سینما باز می‌شود.

منبع:ایران

نظرات بینندگان

ارسال نظر