صفحه نخست >> فرهنگی تعداد نظرات: 0

محمدرضا زائری

گریه اصالت ندارد

اگر پیشوایانمان از ما اندوه وگریه بخواهند خواهیم گریست و اگر شادی و لبخندبطلبند خواهیم خندید و به این ترتیب گریه و خنده هیچکدام اصالت ندارند و آنچه اصل است اطاعتی برخاسته از محبت است.

کد خبر: 1284

با فرارسیدن ماه ربیع الاول و پایان ایام عزای سالار شهیدان و خاندان نبوت در ماه های محرم و صفر نشانه هایی از وابستگی به ظاهر شعائر دینی در برخی از مومنین دیده می شود.البته آنچه در برخی پیامک ها یا دل نوشته های منتشر شده در شبکه های اجتماعی و فضای مجازی با مضمون دلتنگی برای لباس مشکی و مجلس روضه دیده می شود تا حدی قابل درک است. به طور طبیعی کسی که در بهشت معنوی ذکر پیامبر(ص) و اهل بیت(ع) او انس یافته وبا محافل نورانی و مقدس اشک و گریه مصیبت های آنان خو گرفته دلش برای آن بارش های آسمانی تنگ می شود.اما آنچه مهم است توجه به طریقت مسائلی چون گریه و اشک و روضه در مسیر هدایت بشر و سعادت انسان و تبیین حقایق و معارف الهی است نه موضوعیت اشک و گریه که فرمود من از درمان و درد و وصل و هجران پسندم آنچه را جانان پسندد. گریه و اشک به خودی خود اصالت ندارد بلکه اساس و اصل ولایت رسول خدا و فرزندان اوست که با دو تجلی محبت و اطاعت بروز می یابد و اشک و گریه تنها وقتی که حاصل محبت باشد ارزش پیدا می کند.چنین گریه و اشکی که در معارف ما عبادت خوانده شده در واقع تابلو و نشانه ای است که باید به ما در جاده سفر به سوی حقیقت کمک کند و فلش و پیکانی است که جهت مقصد را به رهگذران این مسیر یادآور می شود.

هیچکس در جست وجوی مقصد وقتی به نشانه و تابلو برسد در پای آن توقف نمی کند و تنها اثر چنین نشانه ای دلگرم کردن و اطمینان بخشیدن به مسافر برای شتاب و امید بیشتر در جهت وصول به مقصد است.اگر مثلا شما در مسیر زیارت سید الشهدا(ع) ببینید مسافری به تابلوی «کربلا ۲۰کیلومتر» چسبیده و آن را می بوسد و اشک می ریزد و همان جا نشسته و حرکت نمی کند و بامسافرانی که حرکت کرده و رفته اند همراه نمی شود چه خواهید گفت؟

هدف و مقصد شما این تابلو نبوده بلکه این نشانه فقط قرار است شما را به مقصد راهنمایی کند پس رنگ یا ابعاد یا جنس آن مهم نیست و آنچه اهمیت دارد نقش آن در هموار کردن مسیر وصول شما به مقصد است.اگر وسیله، وصول اشک و گریه باشد بدان چنگ خواهیم زد و اگر وسیله، رسیدن شادی و خنده باشد بدان خواهیم آویخت چراکه برای ما رسیدن به مقصد و هدف مهم است.برای بنده ای که در مسیر عبادت و اطاعت از محبوب قرار می گیرد همه چیز از آن منظر معنا می یابد و در نشانه ها توقف نمی کند و برای همین اگر این پیامک ها و نوشته ها بیش از یک اظهار دلتنگی عاطفی باشد نگران کننده می شود.

اگر پیشوایانمان از ما اندوه وگریه بخواهند خواهیم گریست و اگر شادی و لبخندبطلبند خواهیم خندید و به این ترتیب گریه و خنده هیچکدام اصالت ندارند و آنچه اصل است اطاعتی برخاسته از محبت است.

منبع:خراسان

نظرات بینندگان

ارسال نظر