صفحه نخست >> سیاسی تعداد نظرات: 0

سرمقاله وطن امروز/ سياست يارانه‌اش راداد

آقاي روحاني روز يکشنبه در سخنراني خود در همايش اقتصاد ايران، آنجايي که درباره ضرورت تغيير نگرش راهبردي در رابطه سياست و اقتصاد سخن مي‌گفتند؛ يادشان رفت اين تکمله را هم بگويند که نسخه مطلوب او يعني «يارانه سياست به اقتصاد» يک آرمان و مطالبه دوردست نيست

کد خبر: 3184

«سياست يارانه‌اش را داد» عنوان يادداشت روز روزنامه وطن امروز به قلم سيدعابدين نورالديني است که مي‌توانيد آن را در ادامه بخوانيد:

1- آقاي روحاني روز يکشنبه در سخنراني خود در همايش اقتصاد ايران، آنجايي که درباره ضرورت تغيير نگرش راهبردي در رابطه سياست و اقتصاد سخن مي‌گفتند؛ يادشان رفت اين تکمله را هم بگويند که نسخه مطلوب او يعني «يارانه سياست به اقتصاد» يک آرمان و مطالبه دوردست نيست بلکه يک سال و نيم است که دولت او با تمام توان آن را در دستور کار قرار داده است. بله! مذاکرات هسته‌اي در دولت يازدهم با منطق «يارانه سياست به اقتصاد» آغاز شد. منطقي که اقتصاد را در صدر اولويت‌هاي خود قرار مي‌دهد و تا جاي ممکن ساير مفاهيم را پاي آن ذبح مي‌کند. آقاي روحاني به گواهي خودش، وزير خارجه‌اش و ساير افراد دخيل و نزديک در مذاکرات هسته‌اي، در اين راه با هيچ مانعي روبه‌رو نبوده است. حتي منتقداني که هرازگاه نسبت به برخي رفتارهاي تيم مذاکره‌کننده انتقاداتي داشته‌اند نيز تحمل نشدند و مورد هجوم اهانت و تهمت قرار گرفتند. دست آقاي روحاني براي به نتيجه رساندن اين نسخه کاملا باز بوده است. او پس از پيروزي انقلاب اسلامي، نخستين رئيس‌جمهور ايران بود که با همتاي آمريکايي خود گفت‌وگو کرد. وزير امور خارجه و تيم مذاکره‌کننده هسته‌اي نيز در سطوح مختلف با همتايان آمريکايي خود ارتباط داشته و مذاکره کرده و مي‌کنند. رهبر انقلاب در عالي‌ترين سطح تصميم‌گيري، ضمن تشريح و گوشزد کردن بايد‌ها و نبايدها، تمام قد از تيم مذاکره‌کننده هسته‌اي حمايت کرده و مي‌کنند و تعابيري براي تيم مذاکره‌کننده به‌کار برده‌اند که برگ اعتبار تيم مذاکره‌کننده در داخل و خارج شده است. مجلس اصولگرا نيز کاملا دست دولت را براي اين مذاکرات باز گذاشته است. به‌رغم ايرادات و اشتباهات مهلک تيم مذاکره‌کننده اما صدا و سيماي جمهوري اسلامي به منتقدان رفتار تيم مذاکره‌کننده بويژه توافق ژنو، اجازه حضور در تلويزيون و راديو نمي‌دهد و تماما يک منولوگ هسته‌اي براي حمايت از تيم مذاکره‌کننده به‌راه افتاده است. همه اين شرايط براي آن فراهم شد تا دولت آقاي روحاني که معيشت را به مذاکرات هسته‌اي گره زده بود؛ بتواند نسخه «يارانه سياست به اقتصاد» را اجرا کرده و معيشت را از طريق مذاکرات هسته‌اي بهبود بخشد. بنابراين بيش از يک سال است نسخه مطلوب آقاي روحاني يعني «يارانه سياست به اقتصاد» در حال اجرا و آزمون است.
2- در حوزه فني نيز همين نسخه اعمال شد. در توافق ژنو ايران رسما از حقوق مصرح خود در ان‌پي‌تي عقب‌نشيني کرد. يعني ايران در توافق ژنو از حقوقي که آژانس بين‌المللي انرژي اتمي براي همه کشورهاي عضو به‌رسميت شناخته بود؛ عقب‌نشيني کرد! بخش مهمي از فعاليت‌هاي هسته‌اي ايران تعطيل شد و دستاوردهاي مهمي نيز از بين رفت. در اين سو، در ايران تقريبا موضوع حل نشده‌اي نمانده و همه چيز روشن است. آنچه آمريکايي‌ها از آن به عنوان break out ياد مي‌کنند ديگر براي آنها دغدغه و مساله نيست. آنها تمام مجاري مربوط به
break out را تحت کنترل دارند. محدوديت غني‌سازي ايران در سطح و اندازه ديگر محل اختلاف نيست. ماشين‌هاي غني‌سازي که در همان ژنو تمام شد. بهانه پلوتونيوم هم با پيشنهاد بازطراحي رآکتور اراک مرتفع شده است و اين آخري، محدوديت ذخاير اورانيوم غني شده ايران نيز يا از طريق انتقال به روسيه يا هر اقدام محدودکننده ديگري قابل رفع است. به موازات اين اقدامات، بازرسي‌ها نيز ادامه خواهد داشت. مداليته 6 ماده‌اي صالحي و آمانو يک تجربه موفق براي غرب بود. با اين حال اما طرف آمريکايي زماني که موعد تعهداتش رسيد؛ توافق 6 ماهه ژنو را 7 ماه ديگر به تاخير انداخت. دليل هم مشخص است. آمريکايي‌ها تحريم‌ها را لغو نمي‌کنند. براساس اخباري که منابع رسمي هنوز تاييد نکرده‌اند؛ آمريکايي‌ها در مسقط و وين صراحتا اعلام کرده‌اند تا 15 سال آينده تحريم را لغو نمي‌کنند. چرا؟ جواب اين سوال را جواد ظريف بارها و بارها داده است. موضوع هسته‌اي نيست. ماجرا سياسي است. همان سياستي که قرار بود يارانه اقتصاد از آن گرفته شود. سياست يارانه‌اش را داد. توافق ژنو و ادامه آن تا تيرماه سال آينده سند آن است. اما آيا اقتصاد درست شد؟
3- اخيرا يکي از سازمان‌هاي معتبر در ايران درباره مذاکرات هسته‌اي نظرسنجي کرده است که نتايج آن قابل تامل و خيره‌کننده است. اين نظرسنجي البته 2 بار طي يک سال اخير انجام شده است. يک بار 9 آذرماه سال گذشته يعني 6 روز پس از توافق ژنو و يک بار نيز 8 آذرماه امسال. با اين حال اما سوالات نظرسنجي يکسان بوده است. اما نتايج اين نظرسنجي‌ها؛ به عنوان مثال در نظرسنجي سال گذشته 70 درصد شرکت‌کنندگان معتقد بودند به تبع توافق ژنو، وضعيت معيشتي بهبود خواهد يافت. اما در نظرسنجي صورت گرفته در 8 آذرماه امسال، تنها 37 درصد شرکت‌کنندگان نسبت به اثرگذاري مذاکرات بر معيشت ابراز اميدواري کرده‌اند. يا در سوال ديگر، 32 درصد شرکت‌کنندگان سال گذشته نسبت به 1+5 اعتماد داشته‌اند که اين رقم در نظرسنجي امسال به 12 درصد رسيده است. از شرکت‌کنندگان در اين نظرسنجي پرسيده شد آيا 1+5 غني‌سازي ايران را خواهد پذيرفت؟ سال گذشته يعني چند روز پس از آنکه آقاي روحاني در نامه معروف خود به رهبري اعلام کردند غرب حق غني‌سازي ايران را پذيرفته، 58 درصد شرکت‌کنندگان به اين سوال جواب مثبت دادند اما در نظرسنجي امسال 17 درصد به اين سوال جواب مثبت داده‌اند. حتي اگر نظرسنجي نيز به عنوان ملاک قرار نگيرد، اين واقعيت قابل انکار نيست که افکار عمومي در ايران براساس يکسري مشاهدات و برآوردها، ديگر همانند سال گذشته نسبت به اين مذاکرات خوشبين نيست.
با در نظر گرفتن اين شرايط بديهي است در روزهايي که اوباما راضي به لغو تحريم‌ها نمي‌شود و پاسخ يارانه سياست را نمي‌پردازد؛ در ايران افکار عمومي نسبت به غرب و به طور کلي نسخه وابستگي اقتصاد به سياست بي‌اعتماد مي‌شود. اين تغيير در نگرش افکار عمومي در ايران کاملا قابل درک است. البته اين روند در ادامه تشديد نيز خواهد شد. بويژه زماني که مردم مشاهده مي‌کنند نفت، يعني کالاي استراتژيک آنها نيز قرباني همين نسخه شده است و اکنون در بازارهاي جهاني نيم بها خريد و فروش مي‌شود! کاهش قيمت نفت تابع مستقيم وابستگي اقتصاد به سياست است. اقتصاد که به سياست وابسته شود، سرنوشت گستره وسيعي از معيشت مردم نيز تابع تصميمات سياسي مي‌شود و اين يک اشتباه مهلک است.
البته يکي ديگر از نکاتي که درباره پيشنهاد رفراندوم به اذهان متبادر مي‌شود، انسداد فضاي سياسي است. پناه بردن به رفراندوم در واقع فرار از تعاملات سياسي است. اگر يارانه سياست کارگشا بود، وفاداران از آن بهره‌مند مي‌شدند.

نظرات بینندگان

ارسال نظر