صفحه نخست >> سیاسی تعداد نظرات: 0

«وحدت دو کره»؛ اين بمب خبري چه زماني خواهد ترکيد؟

هر چند که کره شمالي واکنشي رسمي در برابر اين موضع سئول نشان نداده اما بنا بر نظر برخي کارشناسان دعوت تعدادي از مقامات کره جنوبي براي شرکت در مراسم سومين سالگرد درگذشت رهبر فقيد اين کشور، نوعي ارسال علامت مثبت از جانب پيونگ يانگ به همسايه جنوبي اش بوده است.

کد خبر: 2066

دو کره در حقيقت از زمان پايان درگيريهاي نظامي در سال 1953 همچنان در وضعيت جنگي بسر مي برند و نتوانستند از آن سال تاکنون هنوز معاهده صلحي ميان خود منعقد کنند.
همين موضوع و البته دخالت برخي کشورهاي غربي ازجمله آمريکا خود عاملي شده است که اين دو کشور که بارها تا آستانه مذاکرات ميان مقامات بلندپايه خود پيش رفته بودند، به نتيجه نرسند و هر از گاهي براي يکديگر ژست حمله بگيرند.
آخرين تماسها و تلاشها براي برقراري روابط ميان دو کشور که انتظار مي رفت در روزهاي پاياني سال به بار بنشيند نيز به ياس تبديل شد تا مردم دنيا شاهد انفجار بمب وحدت ميان اين دو نباشند.
بسياري از کارشناسان سياسي زماني که هوانگ پيونگ- سو دومين فرد قدرتمند کره شمالي براي شرکت در مراسم پاياني بازي هاي آسيايي به اينچئون کره جنوبي سفر کرد و در واقع اولين سفر يک مقام رسمي طي پنج سال اخير به اين کشور محسوب مي شد، به اين باور رسيدند که اين سفر سرآغاز کنار گذاشتن اختلافات و از سرگيري مذاکرات خواهد بود.
چرا که در اين سفر «هوانگ» و همراهانش موافقت کردند که ظرف چند هفته آينده مجددا گفت وگوهايي را در سطح مقامات بلندپايه داشته باشند.
اما اين اتفاق رخ نداد و دو کشور بعد از آن و بنا به دلايل مختلف بارها در برابر هم جبهه گرفتند و با اتخاذ لفاظي هاي تندي نسبت به يکديگر، به آرزوي ديرينه مردم خود که همانا وحدت دو کره بود، جامعه عمل نپوشاندند.
آخرين تلاشها در راستاي تحقق اين رويداد مهم در پيام شب گذشته «پارک گئون هيه» رئيس جمهوري کره جنوبي به مناسبت آغاز سال نو ميلادي ديده شد.
او در پيام خود که در شبکه هاي اجتماعي با بازتاب هاي زيادي همراه بود، بار ديگر از همسايه شمالي خواست با کنار گذاشتن اختلافات، در جهت ايجاد اتحاد و وحدت دو کره بکوشد.

او گفت که به نوبه خودش نيز در اين راه تلاش کرده و براي پايان دادن به هفت دهه جدايي، به سمت اتحاد (با کره شمالي) حرکت و بناي مهم و اساسي آن را پي ريزي خواهد کرد.
موضوع اتحاد دو کره که از سوي رسانه هاي کره جنوبي به عنوان ابتکار رئيس جمهوري اين کشور مطرح مي شود، طي ماههاي اخير چندين بار مورد تاکيد «پارک گئون هيه» قرار گرفت و در عين حال از سوي سئول به عنوان پيشنهادي که منافع همه طرفها را تامين خواهد کرد، عنوان شده است.
اظهارات پارک در حالي مطرح مي شود که وزير اتحاد کره جنوبي دو روز پيش با ارسال نامه اي به کره شمالي از تمايل کشورش براي از سرگيري مذاکرات صلح با پيونگ يانگ در سطح وزرا خبر داده بود.
قرار است در اين مذاکرات، موضوعاتي نظير پيوند داده شدن مجدد خانواده هاي کره اي که از زمان جنگ کره در بين سال هاي 1950 تا 1953 از يکديگر جدا شدند مورد بحث قرار گيرد.
هر چند که کره شمالي واکنشي رسمي در برابر اين موضع سئول نشان نداده اما بنا بر نظر برخي کارشناسان دعوت تعدادي از مقامات کره جنوبي براي شرکت در مراسم سومين سالگرد درگذشت رهبر فقيد اين کشور، نوعي ارسال علامت مثبت از جانب پيونگ يانگ به همسايه جنوبي اش بوده است.
بنابراين آخرين باري که دو کشور شبه جزيره کره در سطح وزرا با يکديگر ديدار کردند مربوط به سال 2007 ميلادي بود و ناظران سياسي اميدوار بودند که اين گفت وگوها تا قبل از پايان سال ميلادي عملي شود.

* تيرگي روابط به دليل سياست هاي غلط گذشته:
برخي تحليلگران سياستهاي 'لي ميونگ باک' رييس جمهوري پيشين کره جنوبي را عامل اصلي تيرگي روابط ميان دو کشور با قطع کمکهاي بشردوستانه به کره شمالي قلمداد مي کنند. سياستهايي که طي شش سال گذشته زمينه ساز شکل گيري يکي از مهمترين بازه هاي زماني تنش و بحران در شبه جزيره کره بود و سبب شد تا کشورهاي دو سوي مدار 38 درجه جغرافيايي (مرز دو کره)، بيش از پيش از يکديگر فاصله بگيرند.
در اواخر دهه 90 ميلادي به رغم تقابل سياسي - امنيتي و تنشهاي گاه و بيگاه بين دو کشور، کره جنوبي بزرگترين شريک تجاري کره شمالي به شمار مي رفت اما در سالهاي گذشته سطح بحران در روابط سئول - پيونگ يانگ به جايي رسيد که حتي رهبران کره شمالي به طور يکجانبه معاهده آتش بس سال 1953 ميلادي بين دو کشور را لغو کردند.
ناظران تعليق فعاليتهاي مجتمع صنعتي کائه سونگ در فروردين ماه سال 93 را يکي از پيامدهاي بالا گرفتن بحران در شبه جزيره کره عنوان مي کنند.
رخدادي که همزمان با صدور قطعنامه جديد شوراي امنيت عليه کره شمالي و اقدام اين کشور براي انجام سومين آزمايش هسته اي، برگزاري رزمايش مشترک نظامي واشنگتن و سئول و همچنين هشدار رهبر پيونگ يانگ در خصوص احتمال حمله به قلمرو آمريکا و کره جنوبي، نمودي از افزايش بي سابقه سطح بحران در شبه جزيره بود.

* چگونگي جدايي دو کره:
شبه جزيره کره اندکي پس از پايان جنگ جهاني دوم در سال 1945 يکي از مستعمرات ژاپن به شمار مي آمد. پس از شکست ژاپن در اين جنگ، نيروهاي مسلح اتحاد جماهير شوروي و ايالات متحده آمريکا در دو سوي شمال و جنوب مدار 38 درجه مستقر شدند و در واقع سنگ بناي جدايي دو کره و تجزيه اين شبه جزيره از همان زمان گذاشته شد.
در همان زمان کيم ايل سونگ با حمايت شوروي در بخش شمالي به قدرت رسيد و در راس نهادي به نام کميته موقت خلق قرار گرفت. سال 1946 حزب کارگر کره شمالي نيز از دل آن نهاد بيرون آمد؛ حزبي با ايدئولوژي کمونيستي که با وضع قوانيني جديد بر پايه اين ايدئولوژي در همان سال مالکيت خصوصي را لغو و دو سال پس از آن يعني نهم سپتامبر 1948 موجوديت کشور جديدي به نام جمهوري دموکراتيک خلق کره را اعلام کرد.
از سوي ديگر، کشورهاي غربي و در راس آنها آمريکا که به هيچ عنوان تاسيس کشوري کمونيستي را برنمي تافتند، پس از کش و قوس هاي فراوان و تنشهاي متاثر از آغاز دوران جنگ سرد ميان نيروهاي چپ و راست در بخش جنوبي شبه جزيره، در اقدامي متقابل و ظاهرا با نظارت سازمان ملل متحد انتخاباتي برگزار کرده و به اين ترتيب پانزدهم آگوست 1948 يعني کمتر از يک ماه قبل از تاسيس رسمي کره شمالي، کشوري به نام جمهوري کره جنوبي شکل گرفت و به اين ترتيب بود که جدايي دو کره کامل شد.
کره شمالي، اما بيست و پنجم ژوئن 1950 به همسايه جنوبي خود حمله ور شد و در همان روز شوراي امنيت سازمان ملل در غياب شوروي و به پيشنهاد آمريکا قطعنامه اي را به تصويب رساند که طي آن آمريکا و 14 کشور عضو سازمان ملل به اعزام نيرو به شبه جزيره کره و بيرون راندن نيروهاي کره شمالي موظف شدند.
با اين حال نيروهاي کره شمالي بارها و بويژه پس از حضور غيررسمي نيروهاي ارتش چين موفق به تصرف سئول پايتخت کره جنوبي شدند و البته نيروهاي غربي نيز حداقل يک بار پيونگ يانگ پايتخت کره شمالي را به تسخير خود درآوردند اما سرانجام کره جنوبي در کنترل نيروهاي غربي ماند و نيروهاي کره شمالي نيز به پشت مرزهاي خود عقب نشيني کردند تا اين که سال 1953 مذاکرات ترک مخاصمه آغاز و بيست و هفتم ژوئن 1953 پيمان آتش بس ميان دو کره به امضا رسيد.
جنگ تقريبا سه ساله کره علاوه بر ويراني هاي بسيار صدها هزار کشته و مجروح و مفقودالاثر و اسير نيز از خود بر جاي گذاشت. اما کره شمالي پس از پايان اين جنگ با بهره گيري از منابع طبيعي کشور و حمايتهاي چين و شوروي، برنامه هاي گسترده اي را براي بازسازي و توسعه کشور آغاز کرد؛ برنامه هايي که بخشي از آن با موفقيت به پايان رسيد و بخشي ديگر بويژه پس از پايان جنگ سرد هرگز به پايان نرسيد.

* شرايط اقتصادي دو کره:
اقتصاد کره جنوبي، چهارمين اقتصاد بزرگ آسيا و سيزدهمين در دنياست که اين آمار به هيچ وجه قابل مقايسه با همسايه شمالي اين کشور نيست.
اين کشور با وجود دارا بودن وضعيت توسعه يافتگي، حرکت خود را همچنان به سوي رشد اقتصادي سريع همراه با بالاترين ميزان توليد ناخالص ملي، صادرات و توليدات صنعتي ادامه مي دهد.
اما در مقابل، اقتصاد کره شمالي نمود کامل يک اقتصاد کمونيستي است که در بين کشورهاي آسيائي از کمترين شاخص اقتصادي برخوردار است.
بالغ بر 97 درصد از اقتصاد اين کشور در اختيار دولت است و حضور گسترده دولت در تمام بخشها و کنترل شديد روي امور مختلف از اصلي ترين دلايل ضعف اقتصاد کره شمالي محسوب مي شود.
درآمد سرانه ملي اين کشور براساس گزارشهاي تاييد نشده حداکثر يک هزار و 700 دلار آمريکا است.
البته ذکر اين نکته ضروري است که به دليل کمبود اطلاعات و آمار از اقتصاد کره شمالي، اغلب آمارهاي موجود در حد تقريب و پيش بيني از سوي بنگاههاي غربي است که با توجه به خصومتهاي سياسي ميان کره شمالي و جهان غرب، بعيد نيست بسياري از آمارها و سياه نمايي ها از اقتصاد کره شمالي يک اغراق و غرض ورزي سياسي باشد./ایرنا

نظرات بینندگان

ارسال نظر