صفحه نخست >> بین الملل تعداد نظرات: 0

کشور عجيب و غريب کره شمالي را بشناسيد

چندي پيش Artemy Lebedev، از فعالان طراحي وب، سفري به کره شمالي داشت. او عکس‌هاي بسيار جالبي در جريان سفرش به اين کشور عجيب و غريب گرفته است؛ کشوري که حقيقتا از آن اطلاعات بسيار کمي در دسترس ذهن‌هاي کنجکاو است..

کد خبر: 3888

مجله دلگرم/ چندي پيش Artemy Lebedev، از فعالان طراحي وب، سفري به کره شمالي داشت. او عکس‌هاي بسيار جالبي در جريان سفرش به اين کشور عجيب و غريب گرفته است؛ کشوري که حقيقتا از آن اطلاعات بسيار کمي در دسترس ذهن‌هاي کنجکاو است...
به محض رسيدن به فرودگاه بايستي تلفن همراه‌تان را تحويل دهيد، هيچ سرويس رومينگي در دسترس نيست. هيچ شخصي با تلفن همراه ديده نمي‌شود. اما استفاده از لپ‌تاپ اشکالي ندارد، به نظر مي‌رسد که کره شمالي‌ها از کارت‌هايي باخبر نيستند که توانايي تبديل لپ‌تاپ به تلفن همراه را دارد.

خبري از اينترنت نيست، تنها اينترانت وجود دارد.
وقتي که به کره شمالي وارد مي‌شويد به شما يک راهنما و يک راننده اختصاص مي‌دهند و هميشه همراه‌تان هستند. شما نمي‌توانيد خودتان هتل را ترک کنيد. برنامه روزانه شامل ۲ تا ۳ بازديد تفريحي مي‌شود. در هتل مي‌توانيد BBC، چندين شبکه از چين و همچنين شبکه NTV روسيه را مشاهده کنيد.
نفت تقريبا وجود ندارد بنابراين بيشتر کارها دستي انجام مي‌شود.
در شهر روشنايي‌ها ساعت ۱۱ خاموش مي‌شوند. شهر در شب ترسناک است. خبري از روشنايي در خيابان‌ها نيست.
در طول روز آسانسور براي ۱۵ دقيقه کار نمي‌کند.
تمام «پيونگ‌يانگ» به اين شکل است. از راهنما درباره خانه‌هاي قديمي پرسيدم، او گفت، پيرها دوست ندارند که به خانه‌هاي جديد بروند، زندگي در اين خانه‌ها را مي‌پسندند.
در ساحل کره شمالي، سيم خاردارهاي برق‌دار شده وجود دارند تا از اين طريق شهروندان کره شمالي فکر شنا کردن به سرشان نزند. و البته شما اجازه عکس گرفتن هم نداريد.
در حدود ۱۰ درصد از جمعيت در ارتش خدمت مي کنند. عبور از سربازان غيرممکن است.
در نزديکي مرز دو کره، جاده براي مقابله با هجوم دشمن آماده است. مکعب‌هاي بزرگ براي اين است که با افتادن به جاده، تانک‌هاي دشمن را به تله بياندازند.
تنها تبليغات در کره شمالي، تبليغاتي براي يک ماشين است (ساخته شده با همکاري کره جنوبي) که آن را تنها در پايتخت خواهيد ديد.
هر شهروند در کره شمالي، نشاني از «کيم ايل سونگ» بر سينه‌ي خود دارد؛ به جز کودکان و خدمتکاران که احتمالا اين نشان به دليل پوشيدن لباس کار مخفي شده است.
شما نمي‌توانيد اين نشان را خريداري کنيد
همانطور که گفته شد، شما نمي‌توانيد آزادانه در کره شمالي حرکت کنيد. همه جا ايست بازرسي وجود دارد. وقتي که ماشين از ايست بازرسي عبور مي‌کند، راننده چراغ مي‌زند. احتمالا به اين معنا است که فردي خارجي در حال عبور است.
ورودي مترو فرسوده به نظر مي‌رسد.
نوشته‌ايي وجود دارد که معنايش مي شود: «کيم جونگ ايل» – خورشيد قرن ۲۱ ام!
ترن‌ها از ۴ واگن ساخته شده‌اند. درب‌ها با دست باز شده و خودکار بسته مي‌شوند.
ويژگي شهرها، نبود ماشين است. همه پياده مسير را طي مي‌کنند، گاهي اوقات از تراموا و اتوبوس‌ها استفاده مي‌کنند. دوچرخه ناياب و گران‌قيمت است.
روند ساخت هتلي نيز از ۱۹۹۱ متوقف شده است. توصيه شد که از نزديک عکسي گرفته نشود، البته...
البته اشکالي ندارد که از فاصله‌ي دور اين کار را انجام دهيم!
کره‌اي‌ها عادت دارند در هنگام راه رفتن، دست‌هايشان را در پشت محکم کنند. به ندرت مردان لباس‌هاي روشن مي‌پوشند.
تمام خارجي‌ها را به تماشاي پارک اصلي مي‌برند. محلي‌ها اجازه ورود ندارند!
اما برخي از قوانين عجيب:
سکونت مادام العمر در يک محل مگر با اجازه حکومتي
با وجود اينکه طبيعت کره‌شمالي بسيار زيبا و دل‌انگيز است و تنوع آب و هوايي شگفت‌انگيزي دارد اما مردم اين کشور در هر نقطه از اين سرزمين که روزگار مي‌گذرانند بايد تا آخر عمر همان‌جا بمانند و حق خروج از منطقه محل سکونت خود را ندارند و اگر زماني هواي سفر به سرشان بزند يا بخواهند براي کاري از روستا يا شهر خود خارج شوند، حتما بايد اجازه حکومتي داشته باشند، در غير اين صورت قانون را شکسته‌اند و مجازات خواهند شد.
بيدار شدن رأس ساعت شش با صداي شيپور!
قوانين حاکم بر کره‌شمالي تمامي جوانب زندگي مردم را تحت کنترل قرارداده و بر تمامي بخش‌هاي زندگي‌شان به نوعي تاثير گذاشته است. تقريبا ۵۰ سال است که مردم کره‌شمالي صبح‌‌ها با نواختن صداي شيپوري که راس ساعت شش به صدا درمي‌آيد و از طريق بلندگو در تمام مناطق پخش مي‌شود از خواب بيدار مي‌شوند.
برنامه هاي اجباري قبل از آغاز فعاليت هاي روزانه!
آنها موظف هستند پيش از شروع کار روزانه، در مقابل مجسمه کيم ايل جونگ و پدر او اداي احترام کرده و سر تعظيم فرود آورند. همه مردم کره‌شمالي موظف هستند با لباس‌هاي رسمي خاص از منزل خارج شوند يا علامت مخصوصي روي لباس داشته باشند تا وزارت اطلاعات و امنيت اين کشور از اينکه چه افرادي در حال عبور و مرور هستند، آگاهي کامل داشته باشد؛ البته کار به همين‌جا ختم نمي‌شود و آنها بايد پس از رسيدن به محل کار ده دقيقه‌اي را هم بايد وقت بگذارند و به سخنراني‌هاي مافوق خود گوش دهند و پس از آن پنج دقيقه عليه دشمنانشان شعار بدهند. پس از انجام تمامي اين کارها تازه نوبت آغاز فعاليت روزانه مي‌شود و آنها مي‌توانند کار خود را شروع کنند.
خدمت سربازي؛ ده سال!
در پيونگ يانگ، پايتخت کره‌شمالي، هر دو ساعت يک‌بار از بلندگوهايي که صداي بسيار قوي‌اي دارند در گوشه‌گوشه شهر مارش نظامي پخش مي‌شود تا قدرت ژنرال‌هاي اين کشور به رخ همه کشيده شود. آنها بنا بر عادتي ديرينه کيم جونگ ايل، رهبر کشور خود را ژنرال صدا مي‌زنند؛ البته دادن چنين لقبي به او چندان هم بيراه نيست چراکه خدمت سربازي اجباري در اين کشور گاهي به ده سال هم مي‌رسد.
عدم حق استفاده از خودرو براي رفتن به محل کار!
مردم اين کشور براي رفتن به محل کار خود حق استفاده از خودرو را ندارند و معمولا با دوچرخه رفت‌و‌آمد مي‌کنند. استفاده از خودرو تنها مختص به بالا رتبه‌هاي نظامي اين کشور است.
هيچ خانواده‌اي حق خواب ديدن ندارد!
پس از پايان کار و فعاليت روزانه، شب‌‌ها ساعت نه در سراسر کره‌شمالي خاموشي زده مي‌شود و به اين ترتيب مردم خود را براي يک روز کاري ديگر آماده مي‌کنند. نکته عجيب ديگر اين است که در کره‌شمالي هيچ خانواده‌اي حق خواب ديدن ندارد و اگر پدر و مادري صبح از خواب بيدار بشوند و خوابي را که شب قبل ديده‌اند تعريف کنند، فرزند آنها موظف است تا علاوه بر خوابي که والدينش ديده‌اند خواب خود را هم به نماينده وزارت اطلاعات و امنيت کشور که در کلاس‌شان حضور دارد، گزارش دهد.
عدم استقلال رسانه ها!
در کره‌شمالي هيچ رسانه خصوصي ديده نمي‌شود و ۱۲ روزنامه و ۲۰ نشريه موجود در اين کشور کاملا تحت نظر دولت هستند و بي‌آنکه خبرنگاري وظيفه تهيه گزارش‌‌ها را برعهده داشته باشد، مطالب آنها را خبرهايي تشکيل مي‌دهد که هر روز از وزارت اطلاعات و امنيت دريافت و دقيقا همان اطلاعات بدون کوچک‌ترين تغييري منتشر مي‌شود؛ در تمام رسانه‌هاي کره‌شمالي، انتشار هرگونه خبر ناخوشايند در مورد کره‌شمالي در همه زمينه‌‌ها از سياسي و اجتماعي گرفته تا اقتصادي و فرهنگي به شدت ممنوع است.
باوجود قحطي و گرسنگي، عدم پذيرش کمک‌هاي غذايي ديگر کشورها!
با توجه به اينکه دولت مسؤول آذوقه‌رساني و تهيه مواد لازم به صورت کوپني در کره‌شمالي است، درآمد ماهانه مردم بسيار ناچيز است؛ در بيشتر موارد هم نه کمک‌هاي دولت و نه درآمد مردم کفاف مايحتاج و نيازهاي اوليه آنها را نمي‌دهد و فقر و قحطي بر بسياري از خانواده‌هاي اين کشور حاکم شده و سالانه چندين هزار نفر از آنها به دليل گرسنگي جان مي‌دهند.
دولت کره‌شمالي با وجود نيازهاي شديدي که به کمک‌هاي غذايي ديگر کشورها دارد اما به خاطر اينکه معتقد است اين غذاها روي طرز فکر مردم اثرات سوء دارد و براي اينکه از آلودگي فرهنگي که نتيجه مصرف اين غذاهاست در امان بماند، از پذيرفتن آن سر باز مي‌زند. شدت قحطي و گرسنگي در اين کشور به حدي‌ است که سازمان تغذيه جهاني وابسته به سازمان ملل در اين‌باره به شدت هشدار داده است.
ممنوعيت ورود هرگونه خبرنگار و عکاس به کره شمالي!
مسؤولان اين کشور نه‌تنها از پذيرفتن هرگونه کمک امتناع مي‌کنند بلکه ورود هرگونه خبرنگار و عکاس را هم به کره‌شمالي ممنوع کرده‌اند؛ البته نه‌تنها ورود اصحاب رسانه به اين کشور ممنوع است
مرگ و تيرباران سرنوشت شهروندان تماس گيرنده با تلفن به خارج!
خروج شهروندان کره‌اي هم از کشورشان به شدت کنترل مي‌شود و اگر شخصي بخواهد به دنياي بيرون از کره قدم بگذارد به عنوان عامل دشمن دستگير مي‌شود؛ اين قانون آنقدر سختگيرانه در اين کشور به اجرا درمي‌آيد که اگر فردي حتي از طريق تلفن با خارج از کشور تماس برقرار کند، ممکن است سرنوشتي جز مرگ و تيرباران در انتظارش نباشد؛
به عنوان مثال در ماه مارس امسال يک شهروند کره‌شمالي که در يکي از شرکت‌هاي نظامي کره‌شمالي مشغول به کار بود با تلفن همراه خود با يکي از دوستانش که در سال ۲۰۰۱ به سئول پايتخت کره‌جنوبي گريخته بود، تماس گرفت و در مورد قيمت برنج و شرايط زندگي در کره‌شمالي با او صحبت کرد؛ اين کار او از طرف دولت تخطي از قوانين تلقي شد و در نتيجه حکمي جز اعدام براي او صادر نشد.
اين درحالي است که مدتي بعد خبرگزاري يون‌‌هاپ، مرگ فرد خاطي به نام جونگ را تاييد کرد و گفت اين شهروند اولين فرد در کره‌شمالي است که به دليل تماس با خارج از کشور اعدام شده، اما جزئيات بيشتري از اين ماجرا منتشر نکرد.
در کره‌شمالي فقط يک شرکت مخابراتي تلفن همراه که منطقه پايتخت، پيونگ يانگ، را پوشش مي‌دهد مشغول به فعاليت است. مشترکان اين شرکت مخابراتي حق استفاده از خدمات اين شرکت براي تماس با خارج را ندارند. در نتيجه بسياري از شهروندان کره‌شمالي براي تماس با بستگان و اقوام خود که در خارج از اين کشور زندگي مي‌کنند از تلفن‌هاي همراهي که به طور غيرقانوني از چين به کره‌شمالي وارد شده‌اند، استفاده مي‌کنند.
شرط ازدواج؛ رضايت وزارت اطلاعات آري، رضايت خانواده خير!
اگر پسر و دختري در کره‌شمالي قصد ازدواج با يکديگر را داشته باشند، رضايت خانواده آنها هيچ نقشي در اين ازدواج ندارد بلکه اين وزارت اطلاعات و امنيت اين کشور است که صلاحيت ازدواج اين دو نفر را صادر مي‌کند. به اين ترتيب که هم پسر و هم دختر بايد يک گزارش کامل از نحوه آشنايي، ميزان علاقه، علت آشنايي و ... را به وزارت امنيت ارائه بدهند.
پس از اين مرحله و بررسي‌هاي لازم و شناسايي تمامي اقوام دختر و پسر براي آنها قرار مصاحبه صادر مي‌شود و پس از حضور دختر و پسر و پاسخ دادن به سوال‌هاي خاص اگر مورد مشکوکي ديده نشود، اجازه ازدواج آنها صادر مي‌شود.
با تمام اين تفاسير مردم کره‌شمالي از زندگي خود ناراضي نيستند و معتقدند خوشبخت‌ترين انسان‌هاي روي زمين هستند!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

نظرات بینندگان

ارسال نظر