صفحه نخست >> سیاسی تعداد نظرات: 0

McInnis, J. Matthew / آیا آمریکا واقعاً توان تأثیرگذاری بر سیاست داخلی ایران را دارد یا خیر؟

AEI / انتخابات امسال بهترین فرصت برای تأثیر بر آینده ایران است

آمریکا باید نه از احتمال تأثیر بر انتخابات ایران ناامید باشد و نه زیادی به آن دل ببندد. ما باید بدانیم که سیاست خارجی ایران ثابت و متحد است و غرب نباید در مباحث داخلی این کشور وارد شود و از یک طرف حمایت کند، زیرا بازیگران خارجی همواره در انتخاب درست شکست‌خورده‌اند.

کد خبر: 65141

به گزارش زمان متن پیش رو در اندیشکده aei منتشر گردیده و انتشار ترجمه آن در زمان بمعنای تایید تمام و یابخشی از آن نیست و صرفا جهت اطلاع رسانی است.

-----------------------------------------

 

آمریکا نمی‌تواند بر سیاست داخلی ایران تأثیر بگذارد[1]

کنگره آمریکا، کاخ سفید و دولت اوباما را به کوتاهی در تنبیه تهران به خاطر آزمایش موشکی 11 اکتبر (20 آذر) متهم کرد. به عقیده کنگره این تساهل دولت اوباما از ترس تضعیف توافق هسته‌ای یا «تقویت گروه‌های افراطی» در داخل ایران است. سؤال اینجاست که آیا آمریکا واقعاً توان تأثیرگذاری بر سیاست داخلی ایران را دارد یا خیر؟

 

جواب کوتاه، خیر است. از انقلاب اسلامی 57، رهبران آمریکا برای تأثیرگذاری بر بخش‌های مختلف دولت در ایران تلاش کرده‌اند ولی کمترین موفقیتی به دست نیاورده‌اند؛ مثلاً تلاش ریگان در برقراری رابطه با افراد میانه‌رو در ایران برای آزادسازی گروگان‌های آمریکایی از دست نیروهای لبنانی (ماجرای ایران کانترا) که به شکست انجامید یا مثلاً تلاش مخفی کلینتون برای ایجاد رابطه با محمد خاتمی در دهه 1990 که آن‌هم با مخالفت شدید آیت‌الله خامنه‌ای و سپاه پاسداران شکست خورد.

 

اوباما از گذشته درس گرفت و تلاش کرد به‌جای مذاکره با دولت احمدی‌نژاد و یا رقبای داخلی وی مستقیماً با خود آیت‌الله خامنه‌ای وارد مذاکره شود. همین فلسفه موجب بی‌میلی کاخ سفید به حمایت شدید از معترضین انتخابات 88 شد. بدون شک حمایت عمومی و بی‌پرده از معترضین موجب خشم ایران می‌شد، برای همین رییس‌جمهور آمریکا به سخنرانی‌های کوتاه و نه‌چندان قوی در مورد انتخابات ایران اکتفا می‌کرد. این رویکرد اوباما هیچ نتیجه‌ای در برنداشت، اگرچه در سال 2012 ایران به خروج از تحریم‌های فلج‌کننده علاقه نشان داد. این تغییر هیچ ربطی به رویکرد اوباما نداشت، بلکه به دلیلی تغییری بود که در داخل ایران ایجاد شده بود.

 

روی کار آمدن حسن روحانی میانه‌رو موجب ازسرگیری مذاکرات شد. بنا به عقیده بیشتر کشورهای غربی (که ظریف هم به آن دامن زد) روحانی اختیار محدودی ، صرفاً برای مذاکره در موضوع هسته‌ای دریافت کرده است. دیپلمات‌های آمریکایی و اروپایی همیشه نسبت به فشار بیش‌ازحد محتاط بوده‌اند و سعی می‌کردند تا با همتایان ایرانی خود بیشتر راه بیایند. تعهد ایران در دستیابی به توافق هسته‌ای هیچ‌وقت به این اندازه شکننده نبود (هرچند در مقطعی این تلقی وجود داشت که مذاکره تاکتیک ایران برای کاهش فشارها و امتیازگیری بیشتر است). رهبر ایران علی‌رغم حمایت کامل از تیم هسته‌ای، بازهم بی‌اعتمادی خود به آمریکا را اعلام کرد. سیاست‌گذاران ایران از اول به توافقی همچون برجام نیاز داشتند. آن‌ها از نتایج حاصل‌شده خوشحال‌اند و نیاز آن‌ها به رفع تحریم‌ها پابرجاست. اعتراضات مخالفین داخلی به قانون جدید ویزای آمریکا یا تنبیه ایران به خاطر آزمایش موشکی اهمیتی ندارد، تهران از مذاکرات پا پس نخواهد کشید.

 

این توضیحات بدین معنا نیست که آمریکا در موضوعات داخلی ایران هیچ حرفی برای گفتن ندارد، برعکس انتخابات فوریه امسال (انتخابات مجلس خبرگان و مجلس شورای اسلامی) بهترین فرصت برای تأثیر بر آینده ایران است. موضع احزاب گوناگون در مورد رابطه با غرب در دوران پسا برجام موضوعی داغ در مناظرات خواهد بود؛ اما رفتارهای آمریکا تحت‌الشعاع عوامل واقعی شکل‌دهنده سیاست ایران قرار خواهد گرفت. عواملی چون؛ توقعات در مورد رشد و اصلاح نظام اقتصادی، مقابله با فساد، ترس از نفوذ فرهنگی و تخریب اجتماع توسط غرب، دیدگاه‌ها در مورد دوران پس از آیت‌الله خامنه‌ای و مثل همیشه جاه‌طلبی شخصی داوطلبین. کلام آخر اینکه، آمریکا باید نه از احتمال تأثیر بر انتخابات ایران ناامید باشد و نه زیادی به آن دل ببندد. ما باید بدانیم که سیاست خارجی ایران ثابت و متحد است و غرب نباید در مباحث داخلی این کشور وارد شود و از یک طرف حمایت کند، زیرا بازیگران خارجی همواره در انتخاب درست شکست‌خورده‌اند.

 

=======================================

منبع خبر:

[1] McInnis, J. Matthew, “The US can’t play Iranian domestic politics”, December 21, 2015, american enterprise institute, at:

http://www.aei.org/publication/the-us-cant-play-iranian-domestic-politics/

 

 

 

 

نظرات بینندگان

ارسال نظر