صفحه نخست >> سیاسی تعداد نظرات: 0

McInnis, J. Matthew, American Enterprise Institute

آرایش نظامی ایران بیانگر تغییری در درگیری‌های سوریه است

اما ماهیت دقیق ایران در افزایش ظاهری نیروهایش در سوریه همچنان یک راز است. بنا بر گزارش‌ها ایران 2000 نیروی ایرانی و جنگجوی تحت حمایت خود را در هفته‌های اخیر به سوریه اعزام کرده است. به‌طور رسمی، ایران طبق معمول بیان می‌دارد که تنها مستشار نظامی به سوریه می‌فرستد.

کد خبر: 54712

نیروی هوایی روسیه، ارتش عربی سوریه، حزب‌الله لبنان و نیروهای سپاه پاسداران انقلاب اسلامی، روی‌هم‌رفته نیرویی قدرتمند را در سوریه تشکیل داده‌اند. جایگاه جدید روسیه در هدف قرار دادن مخالفان سوری بسیار واضح است؛ اما ماهیت دقیق ایران در افزایش ظاهری نیروهایش در سوریه همچنان یک راز است. بنا بر گزارش‌ها ایران 2000 نیروی ایرانی و جنگجوی تحت حمایت خود را در هفته‌های اخیر به سوریه اعزام کرده است. به‌طور رسمی، ایران طبق معمول بیان می‌دارد که تنها مستشار نظامی به سوریه می‌فرستد. ایران از شروع جنگ داخلی سوریه در سال 2011 تاکنون بر این ادعا تأکید کرده است.

 

البته ایرانیان به‌ندرت انگشت روی ماشه می‌گذارند و در هدایت دیگران به جنگیدن و مردن، تخصص دارند. نیروهای جدید سپاه قدس نیز می‌توانند به همین صورت باشند. تهران و مسکو برای هدایت و تقویت عملیات جدید رژیم سوریه در حلب و دیگر شهرها، قطعاً نیازمند افراد تازه‌نفس هستند؛ اما گزارش‌ها حاکی از آن است که نیروهای جدید مستقیماً در جنگ شرکت می‌کنند. گسترش گزارش‌های اخیر در مرگ اعضای سپاه و بسیج نشان می‌دهد که حداقل، نظام ایران با کشته شدن سربازانش در سوریه بیشتر کنار آمده است و حاکی از آن است که تهران، در حال قرار دادن تعداد بیشتری از مردم کشورش در معرض خطر است.

 

رهبران ایران نیز به برخی تغییرات اشاره ‌کرده‌اند. وزیر خارجه این کشور محمدجواد ظریف تلویحاً از تغییر نقش ایران در سوریه سخن گفت؛ اگرچه ادعای خود مبنی بر حضور صرفاً مستشاری ایران در سوریه را تکرار کرد.

 

اما چرا عملیات مستقیم ایران در سوریه حائز اهمیت است؟

اولاً؛ این اقدام حاکی از یک تحول تاریخی و شاید یک تغییر در دکترین نظامی باشد. برای نخستین بار پس از جنگ ایران و عراق در دهه 1980، واحدهای سپاه پاسداران به‌جای صرفاً حضور مستشاری، آموزش، تجهیز و تشکیل پروکسی (نیروی جایگزین)، به‌عنوان نیروی اعزامی و عملیاتی به کار گرفته می‌شوند. دیگر کشورهای خاورمیانه باید نگران این مسئله باشند که جنگ، عزم نیروهای ایرانی برای جنگ مستقیم در آن‌سوی مرزها به‌جای کمک به گروه‌های واسطه را استوارتر کند.

 

ثانیاً؛ این مسئله بیانگر عمق مشکلات تهران و دمشق در تدارک نیروی کافی برای تأمین امنیت قلمروی سرزمینی سوریه است. منطقی است که فرض کنیم ایران درصورتی‌که گزینه دیگری پیش روی خودش داشت، از نیروهای سپاه پاسداران استفاده نمی‌کرد. اعزام محدود نیروهای سپاه پاسداران می‌تواند به‌صورت آزمایشی باشد و در صورت لزوم نیروی بیشتری فرستاده شود.

 

ثالثاً؛ ممکن است ضرورت عملیاتی و استراتژیکی مداخله روسیه باشد. ازنظر عملیاتی، این احتمال وجود دارد که پوتین برای اطمینان از پیروزی حتمی، بر حضور نظامی ایران پیشاپیش نیروی هوایی خود بر روی زمین اصرار کرده است. ازنظر استراتژیکی، ممکن است روسیه در قبال توافقی مبنی برای حفظ منافع و پایگاه‌های دریایی خود در سواحل مدیترانه مایل به فدا کردن اسد، دمشق و موقعیت ایران مقابل اسرائیل در بلندی­های جولان باشد. افزایش توان تهران ممکن است واکنشی به از دست دادن کنترل استراتژیک درگیری­ها در سوریه و افتادن این کنترل به دست روسیه باشد؛ و تلاشی باشد برای اطمینان از این مسئله که نفوذ ایران در مذاکرات حفظ خواهد شود.

 

نکته‌ای که بیشتر به فرمانده سپاه قدس، قاسم سلیمانی و رهبر ایران، آیت‌الله خامنه‌ای ارتباط دارد، این نکته است که این اعزام نیروی جدید برای راضی کردن پوتین و گردش ایام به کام اسد، کافی است. موقعیت سپاه پاسداران در حال حاضر مشخص نیست. اگر جنگ حلب یا دیگر مناطق برای بیش از چند ماه گره بخورد، چه کسی می‌داند که قدم‌های بعدی ایران چه خواهد بود؟

 

 

منبع خبر:

-----------------------------------------------------

McInnis, J. Matthew, “Iranian deployments indicate a shift in the Syria conflict”, American Enterprise Institute, October 22, 2015, at:

نظرات بینندگان

ارسال نظر