صفحه نخست >> سیاسی تعداد نظرات: 0

بشار اسد فعلا باید بماند

گراهام فولر می‌نویسد:دو کشور بزرگ در جهان وجود دارند که دارای نفوذ جدی بر دمشق هستند: روسیه و ایران. جای تعجب نیست که نفوذ آنها به خاطر روابط دوستانه بلندمدتی است که با دمشق داشته اند و به وضوح اسد به حرف متحدین آزمون پس داده اش برای خروج از قدرت بیشتر گوش می دهد تا حرف دشمنانش.

کد خبر: 49039

گراهام فولر/ واشینگتن که در چند سال اخیر در یک سردرگمی و دو دلی قرار داشت، در حال حاضر به دنبال پیدا کردن اهداف واقعی در سوریه است. یک نوع وسواس و انکار درباره نفوذ ایران در خاورمیانه وجود دارد که با توجه به موفقیت قابل تحسین اوباما در دستیابی به توافق هسته ای با ایران و عادی سازی جایگاه این کشور در جهان، در حال فروکش کردن است.

 

 

اما در حالی که لابی اسرائیل و متحدین جمهوری خواهش نتوانستند تلاش اوباما برای دستیابی به توافق را بلوکه کنند، حالا مصمم هستند تا مانع از اجرایی شدن آن شوند. این کاملا نشان دهنده یک شکست خواهد بود: آنها قادر به ممانعت از ظهور مجدد ایران نیستند. آنها می خواهند پس از توافق مانع از همکاری با ایران بر سر چند هدف استراتژیک مهم شوند: انزوا و شکست داعش، برقراری ترتیباتی که مانع از روی کار آمدن افراط گرایان در سوریه شود، به عقب بازگرداندن فرقه گرایی در منطقه، برقراری صلح در افغانستان، همسایه ایران و آزادسازی گزینه های انرژی و خط لوله در سراسر آسیا.

 

 

اما اجازه دهید درباره موضوع سوریه صحبت کنیم. در آنجا یک سری تحولات جدید رخ داده است، تشدید دخالت روسیه که منجر به ایجاد چالش های جدیدی برای دیدگاه استراتژیک نئوکان های آمریکایی شده است. اینجاست که معلوم می شود واشینگتن باید بداند به چه چیزی می خواهد در سوریه دست پیدا کند؟ آیا هدف اصلی فرسایش نفوذ ایران در منطقه از طریق متحدش در دمشق است؟ یا کنترل نفوذ روسیه در خاورمیانه؟ به نظر می رسد این دو هدف در محاسبات واشینگتن اهمیت بیشتری از مناسبات داخلی سوریه دارند. به عبارت دیگر، اسد یک هدف نیابتی است.

 

 

دو کشور بزرگ در جهان وجود دارند که دارای نفوذ جدی بر دمشق هستند: روسیه و ایران. جای تعجب نیست که نفوذ آنها به خاطر روابط دوستانه بلندمدتی است که با دمشق داشته اند و به وضوح اسد به حرف متحدین آزمون پس داده اش برای خروج از قدرت بیشتر گوش می دهد تا حرف دشمنانش.

 

روسیه وارد می شود. مسکو در سال 2013 توانست با متقاعد کردن دمشق به نابودی تسلیحات شیمیایی اش، مانع از حملات هوایی ایالات متحده به دمشق شود. این تحول توانست بر بی میلی اوباما برای به رسمیت شناختن منافع بالقوه نفوذ روسیه در خاورمیانه که می تواند به منافع غرب در منطقه کمک کند، غلبه کند.

 

 

روسیه با این منطقه غریبه نیست. تزارهای روسیه مدت های طولانی به عنوان حامی ارتدکس های مسیحی در شرق در قرن نوزدهم بودند، روس ها همچنین مدت ها قبل از ایجاد اتحاد جماهیر شوروی جزء بازیگران دیپلماتیک در بازی ژئوپولیتیک منطقه بوده اند. در طول جنگ سرد غرب با اتحاد جماهیر شوروی، دو طرف در درگیری های منطقه ای از یک طرف حمایت استراتژیک به عمل می آوردند: مسکو از دیکتاتورهای عرب انقلابی حمایت می کرد، در حالی که غرب از دیکتاتورهای طرفدار غرب حمایت می کرد. روسیه به مدت پنج دهه است که از طریق فروش تسلیحات، حمایت دیپلماتیک و پایگاه دریایی در طرطوس، نفوذ نظامی بر سوریه دارد.

 

 

روسیه هم اکنون به طور یکجانبه ای نیروی نظامی، تسلیحات و استقرار نیروهای محدودی برای حفظ بشار در قدرت، وارد سوریه کرده است. به نظر می رسد واشینگتن نگران این وقایع است و هنوز درباره این فکر می کند که آیا باید از شر اسد خلاص شود یا از شر داعش. این احمقانه است که فکر کنیم از طریق نظامی می توان به هر دو هدف رسید.

 

 

 

از نظر من سقوط اسد موجب آوردن صلح نمی شود و در عوض منجر به ایجاد جنگ داخلی طولانی مدتی در سوریه می شود که در آن افراط گرایان قدرت خواهند گرفت.

این خیلی ضروری است که ایالات متحده جنگ سرد جدیدی را با روسیه در خاورمیانه آغاز نکند، چون هر دو کشور منافع مشترک گسترده ای دارند، مگر اینکه دو طرف به خاطر مسائل ایدئولوژیک این همکاری را رد کنند. همین رویکرد باید درباره ایران هم اتخاذ شود.

منبع: لوب لاگ/ مترجم: حسین هوشمند

 

===========================================================

 

حل بحران سوریه با حفظ بشار اسد

هر روز که می گذرد حقانیت مصر در اتخاذ مواضعی مغایر با دیگر کشورهای عربی در قبال سوریه بیشتر می شود. مصر همیشه بر محوریت راه حل سیاسی که در آن حق هیچ طرف سیاسی نادیده گرفته نشود، تاکید داشته است. در عین حال مصر همواره تاکید داشته است که این راه حل سیاسی باید تضمین کننده وحدت و تمامیت ارضی سوریه و نهادهای دولتی در راس آنها ارتش ملی سوریه نیز باشد. مصر همچنین همواره بر حمایت همه جانبه از ارتش سوریه برای این که بتواند وجب به وجب خاک خود را از گروه های تروریستی، در راس آنها داعش پس بگیرد، تاکید داشته است.

در روزهای اخیر مشاهده شد که ایالات متحده امریکا نیز تغییر موضع داده و به نوعی طرف راه حل سیاسی شبیه همان چیزی که مصر همواره بر آن تاکید می کرده را گرفته است. واشنگتن که روزی بر لزوم کنار رفتن بشار اسد، رئیس جمهوری سوریه از قدرت قبل از یافتن هر گونه راه حلی برای بحران سوریه تاکید داشت و از مخالفان سوری حمایت می کرد تا بر کشورشان مسلط شوند و بشار اسد را به هر قیمتی سرنگون کنند اکنون تغییر رویه داده است و صحبت از مقدم بودن مبارزه با داعش بر کنار رفتن اسد از قدرت می کند.

نهادهای دولتی در امریکا این روزها صحبت از راه حل سیاسی بر اساس توافق ژنو می کنند و می گویند الآن وقت صحبت بر سر وضعیت و سرنوشت اسد نیست و می توان این موضوع را به عقب انداخت و بعدا درباره آن صحبت کرد.

همچنین نوعی مذاکره میان دو طرف امریکایی و روسی بر سر اوضاع سوریه آغاز شده است. به ویژه بعد از آن که مسکو حمایت نظامی و سیاسی خود را از اسد بیشتر کرد تا راه حلی برای بحران سوریه یافت شود. اتفاقی تازه و بسیار مهم که بعد از آن که خبرهایی درباره طرح ولادیمیر پوتین، رئیس جمهوری روسیه منتشر شد که او می خواهد طرحی جدید را برای حل بحران سوریه به سازمان ملل بدهد، بیش از پیش مورد توجه قرار گرفت. پوتین گفته است که در طرح خود تصمیم دارد پیمانی منطقه ای – بین المللی برای رویارویی با تروریسم که شامل حکومت سوریه نیز بشود، تشکیل دهد.

اوضاع تاسف بار سوریه بیش از این تحمل سهل انگاری و بی مسئولیتی ندارد. تنها کسی که از این وضعیت بهره می برد گروه های تروریستی و داعش و شبکه های تروریستی مشابه آن است که دامنه نفوذ خود را در سوریه و عراق گسترده اند و روز به روز نیروهای مسلح بیشتری را از اروپا و دیگر کشورها جذب می کنند و تلاش می کنند تروریسم را به کل منطقه و جهان گسیل بدارند.

تنها راه حل بحران سوریه راه حل سیاسی است و این که اجازه داده شود ملت سوریه خود آزادانه سرنوشت خود را تعیین کند و خود تصمیم بگیرد چه کسی بر آن حکومت کند، دیگر دخالت های خارجی در امور داخلی سوریه کافی است، دخالت های آنها تنها باعث شعله ورتر شدن بحران سوریه شده است. همین دخالت ها بود که سبب شد تحولات سوریه به وضعیت فعلی اش برسد. اگر این دخالت ها نبود چه بسا بسیاری از مشکلات فعلی به وجود نمی آمدند و سوریه این روزهای تیره و تار را نمی دید.

 

منبع: سرمقاله الاهرام /

نظرات بینندگان

ارسال نظر