صفحه نخست >> سلامت تعداد نظرات: 0

انواع ناتواني ها در مردان ميانسال چيست؟

روند طبيعي پا به سن گذاشتن در مردان با يک سري تغييرات فيزيکي، هيجاني و شناختي همراه است. بسياري از اين تغييرات و علائم مربوطه در موارد کمبود آندروژن(هورمون‌هاي جنسي مردانه ) نيز ملاحظه مي‌شود. بنابراين ممکن است بسياري از تغييراتي که به مرور زمان در يک مرد پا به سن گذاشته ايجاد مي‌شود، ناشي از کمبود آندروژن باشد.

کد خبر: 5254

دکتر سلام/ روند طبيعي پا به سن گذاشتن در مردان با يک سري تغييرات فيزيکي، هيجاني و شناختي همراه است. بسياري از اين تغييرات و علائم مربوطه در موارد کمبود آندروژن(هورمون‌هاي جنسي مردانه ) نيز ملاحظه مي‌شود. بنابراين ممکن است بسياري از تغييراتي که به مرور زمان در يک مرد پا به سن گذاشته ايجاد مي‌شود، ناشي از کمبود آندروژن باشد.
دکتر علي حميدي مدني، دانشيار و عضو هيئت علمي گروه ارولوژي دانشگاه علوم پزشکي گيلان با بيان اينکه تستوسترون (هورمون جنسي مردانه) نقش مهمي در حفظ سلامت و کيفيت زندگي مردان ايفا مي‌کند، اظهار کرد: آندروپوز يا يائسگي مردانه يک سندرم باليني و بيوشيميايي در مردان پا به سن گذاشته است که با کاهش تستوسترون، بيماري‌ها و ناتواني‌هاي مرتبط با سن و تضعيف سلامت عمومي همراه است.
وي افزود: اين رخداد ممکن است به کاهش قابل ملاحظه کيفيت زندگي انجاميده و روي عملکرد ارگان‌هاي متعدد بدن عوارض و اثراتي را ايجاد کند. شيوع اين بيماري در مردان بالاي 40 سال براساس سمپتوم‌هاي کلاسيک بيماري و سطح سرمي تستوسترون قابل ملاحظه بوده و حدود 5 درصد بيان مي‌گردد. اگرچه بنظر مي‌رسد که ميزان شيوع آن در جمعيت عام بيش از اين باشد ولي تعداد زيادي از مبتلايان تشخيص داده نشده و درمان نشده باقي مي‌مانند.
حميدي مدني با اشاره به اينکه پاتوفيزيولوژي اين بيماري مختلط است، گفت: کاهش مرتبط با سن در سطوح سرمي تستوسترون ناشي از نقص در عملکرد بيضه ها و همچنين محور هيپوتالاموس – هيپوفيز است. البته گوناگوني قابل ملاحظه‌اي بين افراد، در سن آغاز و سرعت و شدت اين کاهش وجود دارد. در حال حاضر تشخيص آندروپوز نيازمند وجود علائم و نشانه‌هاي باليني مويد کمبود تستوسترون است.
وي علائم و نشانه‌هاي آن را شامل کاهش انرژي، بي‌انگيزگي و عدم اعتماد به نفس، احساس غم و اندوه، کاهش تمرکز و اختلال حافظه، اختلالات خواب، آنمي (کم خوني) خفيف و کاهش توانايي انجام کارها بيان کرد و گفت: فاکتورهاي خطر براي رويداد آندروپوز در مردان مسن شامل بيماري‌هاي مزمن، ديابت قندي نوع 2، اختلال عملکرد تيروئيد، هيپرپرولاکتينمي، COPD، آرتريت روماتوئيد، چاقي، سندرم متابوليک، استرس و هموکروماتوزيس هستند، کمبود ويتامين Dنيز ممکن است نقشي اساسي در پاتوژنز اين بيماري ايجاد کند.
حميدي مدني ادامه داد: اگرچه غربالگري براي اين بيماري در جمعيت عمومي توصيه نمي‌شود، اما بيماريابي در مردان با اختلالات باليني کاهش ليبيدو، اختلال عملکرد جنسي، کاهش خلق و خستگي و ضعف، اختلال شناختي، مقاومت به انسولين، چاقي، سندرم متابوليک، ديابت نوع 2، کاهش توده و قدرت عضلاني بدن، کاهش دانسيته استخواني و اوستئوپروز، کاهش سر زندگي، کمبود ويتامين D و موارد مصرف گلوکوکورتيکوئيدها و اوپيوئيدها توصيه مي‌شود.
وي تصريح کرد: پذيرفته شده‌ترين پارامتر براي اثبات وجود آندروپوز اندازه گيري سطح تستوسترون تام سرم است.
نايب رييس و دبير انجمن ارولوژي شاخه گيلان با بيان اينکه هدف از درمان عبارت است از بهبود نشانه‌هاي بيماري و حصول سطوح فيزيولوژيک تستوسترون، گفت: تستوسترون تراپي براي مردان داراي نشانه‌هاي بيماري که مستعد درمانند و علائم و نشانه‌هاي کلاسيک کمبود تستوسترون را دارند توصيه مي‌شود.
وي افزود: ترکيبات مختلف تستوسترون بايد براي درمان جايگزيني تستوسترون بکار روند. در حال حاضر اشکال داخل عضلاني، زير جلدي، روي جلدي، خوراکي و بوکال وجود دارند که بي‌خطر و موثرند. به دليل احتمال ايجاد عوارض ناخواسته در حين درمان بويژه افزايش هماتوکريت که نيازمند قطع سريع درمان جايگزيني تستوسترون است، ترکيبات تستوستروني کوتاه اثر بر انواع طولاني اثر در شروع درمان بيماران مبتلا ارجحند.
اين دانشيار و عضو هيات علمي گروه ارولوژي دانشگاه علوم پزشکي گيلان خاطرنشان کرد: بهبود در تظاهرات بيماري را به دنبال درمان بايد رصد نمود. عدم رويداد بهبودي در يک دوره زماني معقول منجر به قطع درمان و جستجو براي ساير علل نشانه‌هاي بيمار مي شود. ارزيابي بيمار 3 ، 6 و 12 ماه بعد از آغاز درمان و سپس ساليانه توصيه مي‌شود تا مشخص شود که آيا نشانه‌هاي بيماري به درمان پاسخ داده‌اند و آيا بيمار دچار عارضه درمان نشده و مايل به ادامه درمان مي باشد يا خير.
وي گفت: بهبودي در علائم و نشانه‌هاي آندروپوز يا هيپوگناديزم براي ارگان‌هاي مختلف در زمان‌هاي مختلفي روي مي‌دهد، مثلا بهبودي در ليبيدو ظرف سه هفته از شروع درمان جايگزيني با تستوسترون آغاز مي‌شود، اما تا 6 هفته از شروع درمان براي بروز بهبودي قابل ملاحظه در عملکرد جنسي، زمان لازم است. بهبودي در وضعيت استخواني نيز بعد از 6 ماه از شروع درمان آغاز مي‌شود و در 14 تا 36 ماه به حداکثر مي‌رسد.
وي با بيان اينکه در حال حاضر هيچ شاهد قطعي مبني بر اينکه درمان جايگزيني تستوسترون باعث افزايش ريسک ايجاد بزرگي خوش خيم پروستات يا بدتر شدن علائم ادراري گردد، وجود ندارد، گفت: از طرفي شواهدي وجود دارد که درمان جايگزيني با تستوسترون باعث بهبودي علائم ادراري در مردان هيپوگنادال مبتلا به BPHخفيف مي‌شود.

حميدي مدني اضافه کرد: در عين حال شواهدي وجود ندارد که درمان جايگزيني با تستوسترون سبب تبديل ضايعات ساب کلينيکال پروستات به سرطان پروستات آشکار باليني شود. لذا شواهدي وجود دارد که تستوسترون مي‌تواند سبب تحريک رشد و تشديد سمپتوم‌ها در مردان مبتلا به سرطان پروستات پيشرفته و متاستاتيک شود. پس قبل از شروع درمان جايگزيني با تستوسترون، بايد ريسک سرطان پروستات در بيمار را با استفاده از معاينه پروستات و اندازه‌گيري PSA سرم ارزيابي کرد. پس از شروع درمان جايگزيني تستوسترون، بايد بيمار را در ماه هاي 3 ، 6 ،12 و پس از آن حداقل ساليانه بررسي کرد و اگر به هر دليل ريسک سرطان پروستات در بيمار بالا باشد، بيوپسي پروستات تحت هدايت سونوگرافي توصيه مي‌شود.
وي خاطرنشان کرد: پيشگيري از چاقي و سندرم متابوليک و حفظ شيوه زندگي سالم، شامل فعاليت فيزيکي و مغزي کافي و مصرف غذاي سالم ممکن است رويداد بيماري را به تاخير انداخته يا از بروز آن پيشگيري کند.

نظرات بینندگان

ارسال نظر