صفحه نخست >> بین الملل تعداد نظرات: 0

جهان در انتظار دوران پسا«نتانیاهو»

پس از توافق ایران با 1+5، چه سناریوهایی در انتظار خاورمیانه است؟

مصطفی انتظاری هروی - رصد

نتانیاهو هرچند پس از نطق سه‌شنبه‌شب، باید منتظر بازنشستگی سیاسی خود باشد، اما استراتژیست ‌های صهیونیست می‌دانند که اگر تهران با شش قدرت جهانی به توافق برسد، آن وقت باید برای نگه داشتن فضای رعب و وحشت در ارتباط با قوم یهود، دنبال دشمنی دیگر بگردند.

کد خبر: 15091

نتانیاهو، بازنده بزرگ مذاکرات هسته‌ای، سه‌شنبه شب آخرین تیری که در اختیار داشت را هم به سوی مذاکرات هسته‌ای ایران و ۱+۵ شلیک کرد، ولی به‌نظر نمی‌رسد که این گام آخر نیز چیزی از انزوای نخست‌وزیر رژیم صهیونیستی در مخالفت با توافق در حال تحقق، کم کند.

اظهارات بنیادگرایانه و جنگ‌طلبانه نتانیاهو در کنگره آمریکا که با هدف اعلام اتحاد با رقبای جمهوری‌خواه باراک اوباما صورت گرفت، حکایت از این داشت که او خود نیز دریافته است که دیگر کاخ سفید اهمیتی برای ادعاهایش قائل نیست و حتی سرویس جاسوسی رژیم صهیونیستی هم بر باطل بودن نظرات افراط‌گرایانه‌اش تاکید دارد. نتانیاهو می‌داند که باخت او در جریان مذاکرات هسته‌ای، به معنی پایان کار سیاسی وی و واگذار کردن انتخابات پارلمانی پیش‌روی اسراییل به رقبای سیاسی است. همان موضوعی که نگرانی‌های «آقای بازنده» را بیشتر کرده است.

فهم گزینشی نتانیاهو از تاریخ

نخست‌وزیر رژیم صهیونیستی درحالی تلاش کرد تا در کنگره آمریکا سناریوی تکراری «ایران‌هراسی» را تکرار کند که برای اثبات ادعاهای خود ناچار شد به هر قیاسی متوسل شود. از یکسان‌پنداری ایران و داعش گرفته تا یکی انگاری ایران و آلمان نازی و یا حتی اشاره به افسانه‌های تاریخی ضدیهود در دوران باستان.

با این حال قیاس‌های نتانیاهو چنان کودکانه بود که بعید است حتی یکی از سناتورهایی که در کنگره به احترام وی برخاسته و کف می‌زدند نیز چنین ادعاهایی را باور کرده باشند. آنها به‌خوبی می‌دانند هم‌اکنون ایران با داعش در حال مبارزه است و اتفاقا حامیان داعش همان کشورهایی هستند که تل‌آویو نگران «بلعیده شدن»شان توسط ایران است(!) آنها همچنین به‌خوبی به یاد دارند که ایران در جریان جنگ جهانی دوم نسبتی با آلمان نازی نداشت و در دوره باستان نیز کوروش، شاه ایرانی بود که بنی‌اسرائیل را از اسارت نجات داد. همه اینها در کنار نگاهی به سابقه تجاوزکاری اسرائیل در مقابل عدم حمله ایران حتی به یک کشور در تاریخ معاصر، به‌راحتی ادعاهای نتانیاهو را باطل کرده و اثبات می‌کند ادعاهای او درباره برنامه هسته‌ای کشورمان هم همان‌قدر توهم‌آمیز است که روایت او از تاریخ!

هراس از خنده‌های «ظریف»

نتانیاهو البته چاره‌ای به‌جز سر هم کردن این گزاره‌های نادرست علیه ایران ندارد، چراکه می‌داند تغییر رویکرد واشنگتن در قبال ایران که ناشی از درک قدرت کشورمان در مقاومت در برابر زیاده‌خواهی‌هاست، به تضعیف موقعیت تل‌آویو انجامیده و در نهایت باعث از بین رفتن رژیمی می‌شود که به‌جای «رأی مردم»، متکی بر «اشغال‌گری» و «نظامی‌گری» است.

رژیم صهیونیستی، یکی از معدود رژیم‌هایی است که وارث تغییر و تحولات بین‌المللی ناشی از جنگ‌های جهانی است و در دوره افول ایدئولوژی‌ها، نمی‌تواند قدرت بقا داشته باشد. این رژیم، تنها به پشتوانه «جنگ»، «تهدید» و «سرکوب نظامی» ادامه حیات داده و بنابراین شانسی برای حکمرانی در شرایط طبیعی و باثبات در منطقه ندارد. چنین است که بزرگترین خطر برای شیشه عمر رژیم صهیونیستی، خنده‌های محمدجواد ظریف است که نوید همکاری‌های بین‌المللی برای بازگردانیدن آرامش به منطقه را می‌دهد. همان روندی که صهیونیست‌ها هرگز نمی‌خواهند شاهد آن باشند و مرگ تدریجی خود را با چنین تحولاتی به تماشا بنشینند. سیاستمداران صهیونیست می‌دانند که یهودی‌های ساکن اراضی اشغالی تنها به این دلیل به این اراضی آمده‌اند که وعده زندگی بهتر به آنها داده شده و تلاش شده تا محیط بین‌المللی برای آنها ناامن جلوه داده شود. پس طبیعی است اگر ثبات به کل خاورمیانه بازگشته و آنها احساس کنند که در همه کشورها چه در خاورمیانه و چه در اروپا و آمریکا، آزادی و امنیت دارند، دیگر لزومی نمی‌بینند در یک سرزمین غصبی و پرتنش ادامه حیات دهند و این، آغازی بر اضمحلال رژیم بنیادگرا و افراطی صهیونیستی است.

صهیونیست‌ها در جستجوی دشمن تازه

نتانیاهو هرچند پس از نطق سه‌شنبه‌شب، باید منتظر بازنشستگی سیاسی خود باشد، اما استراتژیست ‌های صهیونیست می‌دانند که اگر تهران با شش قدرت جهانی به توافق برسد، آن وقت باید برای نگه داشتن فضای رعب و وحشت در ارتباط با قوم یهود، دنبال دشمنی دیگر بگردند.

آنها دیگر نمی‌توانند تهران را متهم به تهدید امنیت خود کرده و وانمود کنند که کشورمان متجاوز است. برای همین هم شانسی برای اتحاد بین‌المللی در حمایت از خود نمی‌بینند. همین واقعیت‌ها نشان می‌دهد که «مرگ طبیعی» در انتظار صهیونیست‌هایی است که باید منتظر نوعی زیست طبیعی کشورها در خاورمیانه‌ای باشند که شاید در یک فضای آرام بتواند سال‌های آتی را سپری کند. در چنین شرایطی نتانیاهو و تندروهای حزب لیکود کوشش می‌کنند تا حواسشان را به دولت آتی آمریکا معطوف کرده و برای روی کار آمدن دولتی بکوشند که راه جرج بوش را در منطقه ادامه دهد. بنابراین می‌توان نطق نتانیاهو در کنگره را آغاز آشکار ائتلاف «تندروهای واشنگتن» و «افراطیون صهیونیست» دانست. همان ائتلافی که در دوره بوش با محوریت نئوکان‌ها وجود داشت و نوعی اتحاد «صهیونیسم یهودی – مسیحی» محسوب می‌گشت.

این اتحاد البته نیاز به دشمنی تازه در خاورمیانه دارد تا بتواند ناامنی در خاورمیانه را تشدید کند. دشمنی که صهیونیست‌ها از هم‌اکنون باید در جستجوی آن باشند تا شاید در دولت احتمالا جمهوری‌خواه بعدی آمریکا، زمینه لازم برای جنگی تازه را ایجاد کنند.

مشکلات باختن در یک بازی برد-برد

البته تلاش‌های نتانیاهو و افراطیون اطراف وی که می‌دانند شاید توافق هسته‌ای ایران و ۱+۵ قطعه‌ای از پازل تسهیل اتمام مذاکرات صلح اسراییل و فلسطین باشد، به این معنا نیست که واشنگتن الزاما در آینده پا در مسیر بی‌ثبات‌سازی خاورمیانه خواهد گذاشت.

 

نطق نتانیاهو در کنگره را می‌توان آغاز آشکار ائتلاف «تندروهای واشنگتن» و «افراطیون صهیونیست» دانست

 

واشنگتن در دوره اوباما تلاش بسیاری کرد که بتواند مصائب حاصل از سیاست‌های بوش در آسیای جنوب غربی به‌ویژه عراق و افغانستان را پایان دهد. بنابراین معلوم نیست ایالات متحده به این راحتی بتواند به دوره‌ای بازگردد که افکارعمومی این کشور خاطره‌ای خوش از آن ندارند. به‌ویژه اگر تندروها در انتخابات پیش‌رو در اراضی اشغالی شکست بخورند، تا سال‌های آتی زمینه تحریک واشنگتن برای مداخله بیشتر در خاورمیانه از بین خواهد رفت.

هر چه هست، با توجه به مختصات سیاسی موجود در منطقه باید گفت که توافق احتمالی ایران و ۱+۵ می‌تواند نویدبخش یک بازی برد – برد، نه فقط برای هفت کشور در حال مذاکره، که برای کشورهای خاورمیانه و یا دیگر مناطقی باشد که به دلیل تحریم ایران خود را با محدودیت‌های اقتصادی و یا حتی سیاسی و فرهنگی دست به گریبان می‌دیدند. این بُرد، هرچند برای جامعه بین‌الملل و به‌خصوص جهان سومی‌هایی که شاهدند برای اولین بار یک کشور از حق هسته‌ای متناسب با قوانین بین‌المللی برخوردار شده، خوشحال‌کننده است، ولی بازنده بزرگ آن صهیونیست‌هایی هستند که همواره نفع خود چه از نظر اقتصادی و چه هویتی را در جنگ می‌دیدند و حالا تحمل نسیم صلح را ندارند.

نظرات بینندگان

ارسال نظر