صفحه نخست >> اخبار تعداد نظرات: 0

مردی که با سنتور دلربایی می کرد

فرهاد فخرالدینی در اعتماد نوشت: فرامرز پایور،یکی از بزرگ‌ترین نوازندگان و استادان موسیقی تاریخ موسیقی ما است. هنرمندی که در تمام طول عمر حرفه‌ای خود زحمت بسیار زیادی برای موسیقی ایرانی و زنده نگاه داشتن آن کشید.

کد خبر: 72541

فرهاد فخرالدینی در اعتماد نوشت: فرامرز پایور،یکی از بزرگ‌ترین نوازندگان و استادان موسیقی تاریخ موسیقی ما است. هنرمندی که در تمام طول عمر حرفه‌ای خود زحمت بسیار زیادی برای موسیقی ایرانی و زنده نگاه داشتن آن کشید.
 
پایور شاگرد اساتید بزرگ موسیقی بود و سنتورنوازی که تلاش کرد تا تصنیف‌های قدیمی، آهنگ‌های اصیل ایرانی و همه آنچه در موسیقی سنتی به نسل او رسیده را یاد بگیرد و به مردم یاد دهد.
 
او برای اعتلای موسیقی ایران تلاش‌های فراوانی کرد و نه تنها شاگردان بزرگی تربیت کرد، که حتی مردم را هم با آنچه برای موسیقی ایرانی به ارث رسیده، آشنا کرد.
 
هر علاقه‌مند به موسیقی اصیل ایرانی، با گوش دادن به آثار پایور، موسیقی ایران را می‌آموزد و در جانش زنده می‌شود. اما چنین هنرمند بزرگی با چنین کارنامه درخشانی در فهرست هنرمندان بزرگی است که به اندازه جایگاه و حق خود دیده نمی‌شوند.
 
هنرمندانی که سالیان سال، زندگی خود را وقف موسیقی می‌کنند اما در محدوده خاصی از مخاطبان، تلاش و کوشش آنها دیده می‌شود و ارزش واقعی جایگاه آنها کمتر درک می‌شود؛ اتفاقی که جفای بزرگی در حق این هنرمندان است.
 
اما این اتفاق رخ داده و سکوت در مقابل ارزش‌های حرفه‌ای حضور این هنرمندان، مهم‌ترین واکنش به آنهاست.
 
 «چرایی» این سکوت هم از ناآشنایی مردم می‌آید و اینکه رسانه‌ها و نهادهایی که موظف به یادآوری این هنرمندان و آثار بزرگ‌شان هستند، به وظایف خود عمل نمی‌کنند. اگر رادیو آثار هنرمندی مثل فرامرز پایور را پخش کند، اگر صدا وسیما برنامه‌ای داشته باشد برای معرفی این هنرمند و هنرمندانی نظیر او، اگر مطبوعات درباره آنها بنویسد و در نهایت اگر کنسرتی از آثار او برگزار شود، راه شناخت هم برای مردم و حتی همین نسل جوانی که این روزها خوراک موسیقی خود را از اینترنت تهیه می‌کند، باز می‌شود.
 
راه‌های آشنایی با موسیقی در تمام دنیا، همین مسیرهایی است که به آنها اشاره کردم؛ رادیو، تلویزیون، مطبوعات و کنسرت‌ها. وقتی این راه‌ها بسته می‌شود یا حداقل یکی از آنها باز می‌ماند و باقی بنابه هردلیلی این گنجینه‌های هنری را فراموش می‌کنند، دیگر نمی‌توانیم از نسل جوان انتظار داشته باشیم که فرامرز پایور را بشناسند یا به دنبال آثار او در اینترنت بگردند.
 
گوش جوانان و مردم باید به نام پایور و آثار او آشنا باشد تا به دنبال تاریخچه زندگی‌اش، آنچه برجای گذاشته و تلاشی که برای موسیقی ایران کرده، ‌برود. وقتی پایور و امثال او فراموش می‌شوند و نه مدیران فرهنگی و نه رادیو و تلویزیون تلاشی برای شناساندن به مردم نمی‌کنند، فراموشی هم به جامعه تزریق می‌شود.
 
دلیل اینکه چرا این اتفاق می‌افتد و چرا این وظیفه مهم فراموش شده را نمی‌دانم؛ شاید تمایلی وجود ندارد یا اصلا مدیران و آنهایی که چنین وظیفه‌ای دارند هم خود این هنرمندان بزرگ و امثال پایور را نمی‌شناسند.
 
اما واقعیت این است که با چنین روشی و چنین فراموشی این ما هستیم که میراث به جا مانده را از دست می‌دهیم، از شنیدن موسیقی اصیل محروم می‌شویم و آنچه حق واقعی همه ما است را از دست می‌دهیم. این سکوت و ناآشنایی خوشایند نیست؛ نه برای هنرمند بزرگی مانند فرامرز پایور و نه برای همه ما.

نظرات بینندگان

ارسال نظر