صفحه نخست >> اخبار تعداد نظرات: 0

نقد فیلم «لانتوری» میخکوبتان می کند

«لانتوری»، ساخته رضا درمیشیان، بی‌تردید یکی از بهترین فیلم‌ها (یا شاید بهترین فیلم) جشنواره امسال است. برای تاکید بر جذابیت و کیفیت بالای این فیلم همین بس که با وجودی که فیلم در ساعت یک بامداد در دو سالن اصلی و فرعی برج میلاد به نمایش درآمد، در سالن‌ها جای سوزن انداختن نبود و حتی پله‌ها هم پر از تماشاگرانی بود که فیلم، خواب را از سرشان پرانده بود!

کد خبر: 71690

ونداد الوندی پور در روزنامه اعتماد نوشت:  «لانتوری»، ساخته رضا درمیشیان، بی‌تردید یکی از بهترین فیلم‌ها (یا شاید بهترین فیلم) جشنواره امسال است. برای تاکید بر جذابیت و کیفیت بالای این فیلم همین بس که با وجودی که فیلم در ساعت یک بامداد در دو سالن اصلی و فرعی برج میلاد به نمایش درآمد، در سالن‌ها جای سوزن انداختن نبود و حتی پله‌ها هم پر از تماشاگرانی بود که فیلم، خواب را از سرشان پرانده بود!
 
نقد و تحلیل این فیلم مجال وسیع‌تری می‌طلبد و ‌ای کاش (بر خلاف من عصبانی نیستم، دیگر فیلم این فیلمساز)، این فیلم اکران شود تا آن مجال ایجاد شود.
 
 اما به‌طور خلاصه می‌توان گفت مهم‌ترین و باارزش‌ترین ویژگی لانتوری، فرم و ساختار بدیع و خلاقانه آن است؛ فرمی مستند‌گونه که در عین اینکه حالتی کنجکاوی برانگیزانه و تحلیل‌وار به فیلم می‌دهد، مظروفی مناسب برای محتوای آن فراهم می‌کند؛ محتوایی اجتماعی و غم‌انگیز درباره جوانان بزهکار که به قول شاملو جزو «بچه‌های اعماق» هستند و گرفتار خودآزاری و دگرآزاری می‌شوند و در نهایت می‌سوزانند و می‌سوزند، و نیز موضوع اسیدپاشی و قصاص و... در واقع، گویی یک مستندساز به سراغ یک داستان واقعی (درباره محتوای فوق) رفته و با کنار هم گذاشتن گفته‌های شخصیت‌های درگیر در ماجرا و چند تحلیلگر و فرد عادی که از اقشار مختلف مردم هستند و بازسازی قسمت‌های مهم داستان، سعی کرده موضوع را بیان و تجزیه و تحلیل کند و به نظرم با این شگرد، تا حد زیادی در این کار موفق بوده است.
 
واضح است که در این میان، نقش تدوین و چیدمان اجزای گاه ناهمگون این پازل، بسیار اساسی است؛ و لانتوری، تدوینی دقیق و متناسب دارد؛ تدوینی منقطع و با ریتم سریع (که البته در جایی که لازم است، به درستی از سرعتش کاسته می‌شود) که تاثیر زیادی در ایجاد کشش در روایت و جذاب کردن قصه داشته است.
 
بله؛ «لانتوری» فیلم بسیار جذابی است، و «جذابیت» در سینما چیزی است که باید بر آن تاکید کرد و به برخی فیلمسازان گوشزدش کرد: اینکه یک فیلم قبل از هر چیز باید بتواند تماشاگر را روی صندلی بنشاند، و آن‌وقت  قصه‌اش را بگوید و حرف‌هایش را بزند. چیزی که برخی فیلمسازان که به دنبال سینمای روشنفکرانه و هنری‌اند، فراموشش کرده‌اند یا به آن اهمیت نمی‌دهند و نتیجه‌اش ساختن فیلم‌هایی می‌شود که به قرص خواب می‌مانند.
 
از نظر محتوا، لانتوری جزو آن دسته از فیلم‌هایی است که به فیلم‌های متعهد معروفند؛ فیلم‌هایی واقعگرایانه که دغدغه‌شان طرح موضوع و تاکید بر مشکلات و ناهنجاری‌های فردی و اجتماعی و فرهنگی و گاه اقتصادی- سیاسی (نظیر رانتخواری) است و سعی دارد در بهتر شدن جامعه و زندگی مردم و ایجاد آگاهی، نقش داشته باشد.
 
در جایی از فیلم می‌شنویم که ذکر مشکلات و آسیب‌های اجتماعی، نه تنها سیاه نمایی نیست، بلکه امری است ضروری که در شناسایی و ارایه راهکار برای کاهش این مشکلات نقشی اساسی دارد؛ به بیان دیگر، نباید بر سبیل رایج، بر این مشکلات چشم بست...
 
امیدوارم رضا درمیشیان در ادامه فعالیت‌هایش، به ساختن فیلم‌هایی که حتی در ٣ بامداد هم خواب را در چشم تر تماشاگر می‌شکنند، ادامه دهد.

نظرات بینندگان

ارسال نظر